Door Geordie Kooiman
Geen vermanende boodschap van Heleen Mees tijdens de bijeenkomst van het VNO-NCW VrouwenNetwerk bij Achmea. Wél een ochtend vol discussie en inspiratie. Mees vertelt over haar geboorte als actievoerder en het ter ziele gaan daarvan. “Na alle discussies over dat ik geen moeder ben, kan ik geen vrouw meer zien, “ grapt ze.
Mees begon in 2006 met het initiatief Women on Top. Het bracht veel rumoer, maar bleef niet zonder resultaat. Begin 2010 is een streefquota ingevoerd: minimaal dertig procent van de leden van een Raad van Bestuur of Raad van Commissarissen moet vrouw zijn. Mees erkent dat een écht wettelijk quota misschien beter was geweest, maar de politieke situatie liet dat niet toe. “Op dat moment was de VVD al op de bagagedrager van het volk gesprongen. Het is nu zoals het is. Ik had zelf gehoopt dat ze nog headhunters zouden inschakelen om te testen of bedrijven er echt werk van hebben gemaakt vrouwen te zoeken.”
Na het politieke besluit heeft Mees zich teruggetrokken. Zij focust zich nu op haar PHD en het studeren van de Chinese taal, maar hoopt dat anderen zich blijven inzetten voor meer vrouwen aan de top. “Vanochtend dacht ik: een start van een nieuw jaar. Mooie kans voor het VrouwenNetwerk. We moeten niet wachten tot we gevraagd worden voor een commissariaat. Kunnen jullie niet een monitorgroep oprichten die aangesloten bedrijven uitnodigt actie te ondernemen?”
Gelijke monniken, gelijke kappen
De oproep van Mees zorgt voor een geanimeerde discussie in de zaal. Al snel wordt er geopperd dat een streefquota wellicht niet genoeg is. Mees beaamt dat er genoeg bedrijven zijn die zeggen dat er geen geschikte vrouwen te vinden zijn voor de Raad van Commissarissen. Maar waarom vraagt ze zich af? “Het gaat niet over gelijke geschiktheid, maar over voldoende geschiktheid.”
Mees geeft aan dat wetenschappelijk onderzoek aantoont dat als je vrouwen goed wil laten functioneren binnen een Raad van Bestuur of Raad van Commissarissen het percentage vrouwen hoger moet zijn dan 28 procent. “Het is een lastig streven dat er niet slechts één vrouw in een Raad van Bestuur komt, maar één is altijd beter dan geen. Natuurlijk heb ik wel voorkeur voor Nederlandse vrouwen, maar waarom kunnen buitenlandse vrouwen geen wegvoorbereiders zijn?” Mees geeft aan dat in Nederland een gezin moeilijk te combineren is met een topfunctie. “We hebben geen persoonlijke dienstverlening die je in New York wel hebt. Je hoeft er weinig zelf te doen. Ik heb al twaalf jaar geen gloeilamp ingedraaid.”
Old girls Network
Tijdens de bijeenkomst is er ook tijd voor zelfreflectie. ”Er is niet zoveel tegen een ‘old boys network’, maar misschien moeten we zelf beginnen met een ‘old girls network’? Elkaar niet tegenwerken, maar iets gunnen,” oppert iemand in de zaal. Mees is het hiermee eens. “Bij vrouwen gaat het er altijd aan toe zoals het erbij Johan Cruijf aan toegaat. Het heeft altijd een mate van gevoeligheid. Dit is wat er mis is met vrouwen. Als vrouwen een conflict hebben worden ze te scherp en emotioneel.”
Maar ze snapt wel waar dat aan ligt. “Het is een kwestie van gewenning. Vroeger trouwde je en stopte je met werken. We zijn in een nieuwe positie. Je krijgt last van visibility and vulnerability. Je groeit er doorheen. Er is ook een andere kant. Kijk maar naar Amerika. Hillary Clinton is nu ook een populair politica, dat had je vier jaar geleden tijdens de verkiezingen ook niet gedacht.”